زيتون در طب سنتي

زيتون رسيده از نظر طب قديم ايران، گرم و قابض، ميوه نارس، سرد و خشك و روغن زيتون، گرم و خشك و برگ آن نيز گرم و خشك است. در طب سنتي از فرآورده‌هاي زيتون استفاده‌هاي متعددي مي‌شود كه از جمله آن مي‌توان به موارد زير اشاره كرد:

*دم كرده برگ زيتون داروي خوبي براي پايين آوردن فشار خون است. به این منظور 20 عدد برگ زيتون را داخل 300 گرم آب به مدت 15 دقيقه مي‌جوشانند و دو بار در روز يك فنجان مي‌نوشند.
*روغن زيتون نرم‌كننده و صفرابر است.
*روغن زيتون، كرم‌كش است.
*روغن زيتون براي رفع سرفه‌‌هاي خشك مفيد است.
*براي رفع خارش ناشي از گزيدگي حشرات، روغن زيتون را به محل گزيدگي مي‌مالند.
*مصرف روغن زيتون دفع كننده سنگ كيسه صفراست. براي اين منظور بايد با آب‌ليمو مصرف شود.
*بدن بچه‌هايي را كه مبتلا به نرمي استخوان و كم‌خوني هستند، با روغن زيتون ماساژ مي‌دهند و زير آفتاب مي‌گذارند.
*ماليدن روغن زيتون روي لثه‌ها براي درمان پيوره موثر است.
*براي برطرف كردن ترك پوست، گليسيرين و روغن زيتون را به مقدار مساوي با هم مخلوط كرده و بر موضع مي‌مالند.
*براي سر باز كردن جوش‌ها و كورك‌ها، ميوه‌ رسيده زيتون را له كرده و روي آنقرار مي‌دهند.
*براي معالجه نقرس، 5 گرم گل بابونه را در 40 گرم روغن زيتون مي‌خيسانند و آن را در آفتاب مي‌گذارند تا شيره بابونه به داخل روغن نفوذ كند. سپس آن را فشرده و صاف كرده و روي نقاط دردناك مي‌مالند.
*اگر بخواهند از ريزش موي سر جلوگيري كنند، سر را به مدت 10 شب با روغن زيتون چرب كرده، دستمالي روي سر گذاشته و مي‌خوابند، صبح آن را با شامپوي حاوي زرده تخم ‌مرغ مي‌شويند